مثقال
از کنگان چه خبر
نصیر جنوب
نسیم جنوب
سوک
خلیج فارس
یاس نیوز
این لینک ها رو نبینی واقعا ْ پشیمون میشدی
قبله یاب
سامانه ره گيري كارت هوشمند
طراحی سایت رادکام
نزار قطری
اموزش کاردستی بصورت فیلم
طراحی چهره آن لاین
بازدم

بازديد هاي امروز : 5
بازديد هاي ديروز : 16
بازديد هاي اين ماه : 40
كل مطالب : 22
كل بازديد ها : 24302
ايجاد صفحه : 0.15625 ثانيه
افراد آنلاین : نفر

خسرو خوب بود مهربان و دلسوخته هنر ،او هنرمندی بود  عاشق مردمان و دیار مردمانش ، او با هر نقشی که از خود به یادگار می گذاشت دلی و دلهائی را با خود راوانه می ساخت .
بله او هنرمند توانائی بود که مثل بیشتر هنرمندان فقط در پی ایفای نقش نبود بلکه بدنبال حقیقت هنر می بود و تا آخرین لحظه هم این نیت در چهره اش هویدا بود .
او در هر نقشی روح ان نقش را با بازی اصیل خویش با رقص در می آورد تا بیننده را با بازی بی حاشیه خود همراه کند و او را در حاشیه ها جا نگذارد بله او با روح و دلش بازی می کرد نه با ...!؟
او پیوند معنوی خویش را این بار  در ساعت و روز و ماهی ملکوتی به رخ همگان کشید تا ثابت کند دلش به جائی وصل بوده آن جائی که شاید من تو امروز از آن غافل بودیم و به راحتی از کنارش گذشتیم و نامی از این روز به میان نیاوردیم فقط همه داد سخن دادیم که خسرو این بود آن ولی نگفتیم که خسرو در چه روزی و ماه ای چشم از جهان فروبست روزی که خیلی ها آروزی مرگ را در چینین روز و ماه ای دارند .

و از بانوی کربلا که با زبان علی (ع)، سیمای فاطمه(س) و شجاعت برادرانش نقش همه آنها را بر تل ایثار و شجاعت و با فریاد آزادی و شرافت به اجرا درآورد حرفی و نوشته ای به میان نیامد چه بهتر بود که ما امروز از این بزرگ بانوی اسلام در نوشته هایمان یادی می کردیم ، مائی که دم از آزادی و آزادگی می زنیم خو در را شیدای حقیقت می دانیم

در «تفسیر فرات بن إبراهیم » آورده است که: بِشْر بن شُرَیح بَصْری می گوید که به امام باقر علیه السلام عرض کردم : «أَیةُ ءَایَةٍ فِی کِتَابِ اللَهِ أَرْجَی ؟! ؛ در قرآن کریم کدام آیه امیدوار کننده تر است ؟!» حضرت فرمود: قوم تو چه می گویند؟! من عرض کردم این آیه را: «یَـ'عِبَادِیَ الذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی '´ أَنفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَهِ؛ ای بندگان من که در عمرهای خود اسراف کرده اید، از رحمت خدا نومید نباشید (که خداوند جمیع گناهان را می آمرزد!)» (زمر/53). حضرت فرمودند: «لَکِنا أَهْلَ الْبَیتِ لاَ نَقُولُ ذَلِکَ؛ لیکن ما اهل بیت این را نمی گوئیم !». من عرض کردم : پس شما در این باره چه می گوئید؟! حضرت فرمودند: «نَقُولُ: وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبکَ فَتَرْضَی '. الشفَاعَةُ، وَاللَهِ الشفَاعَةُ، وَاللَهِ الشفَاعَةُ! (تفسیر فرات بن ابراهیم ص215 و بحار ج8 ص57).

حالا ببینیم به چه علت آیه «وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبکَ فَتَرْضَی؛ و زود باشد که پروردگارت (آنقدر) عطایت کند که راضی شوی» (ضحی/5)، امید بخش ترین آیات است ؛ و آیة یَـ'عِبَادِیَ الذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی '´ أَنفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَهِ، چنین نیست ؟ و به چه سبب با آنکه نهی از قنوط و ناامیدی از رحمت خدا، در بسیاری از آیات به شهادت مورد و موضوعِ بیان ، نهی از قنوط و ناامیدی از رحمت تکوینیة خداست ؛ چون آیه : «وَ مَن یَقْنَطُ مِن رَحْمَةِ رَبهِ ´ إِلا الضآلونَ» (حجر/56) حکایت از گفتار ابراهیم علیه السلام است که : «و چه کسی از رحمت خدا ناامید می باشد مگر طائفه گمراهان ؟» و چون آیه : «إِنهُ و لاَ یَایْـَسُ مِن رَوْحِ اللَهِ إِلا الْقَوْمُ الْکَـ'فِرُونَ» (یوسف/87) حکایت از گفتار یعقوب علیه السلام است که : «حقاً از رحمت خدا مأیوس نمی گردد مگر طائفة کافران ».

ولیکن در آیه مورد بحث : «قُلْ یَـ'عِبَادِیَ الذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی '´ أَنفُسِهِمْ لاَتَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَهِ إِن اللَهَ یَغْفِرُ الذنُوبَ جَمِیعًا إِنهُ و هُوَ الْغَفُورُ الرحِیمُ* وَأَنِیبُو´ا إِلَی ' رَبِکُمْ وَأَسْلِمُوا لَهُ و مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَکُمُ الْعَذَابُ ثُم لاَتُنصَرُونَ* وَاتبِعُو´ا أَحْسَنَ مَآ أُنزِلَ إِلَیْکُم مِن رَبِکُم مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَکُمُ الْعَذَابُ بَغْتَةً وَأَنتُمْ لاَتَشْعُرُونَ؛ بگو ای بندگان من که بر جان های خود اسراف کرده اید، از رحمت خداوند ناامید نباشید! چونکه حقاً خداوند همه گناهان را می آمرزد و حقاً او تنها آمرزنده و مهربان است . و بازگشت کنید به سوی پروردگارتان و تسلیم شوید در برابر او قبل از اینکه عذاب شما را در بر گیرد و شما یاری کرده نشوید! و پیروی کنید از بهترین چیزی که از جانب پروردگارتان نازل شده است قبل از اینکه به شما عذاب خدا ناگهان برسد و شما غافل باشید و نفهمید!» (زمر/53 تا 55).

نهی از قنوط و ناامیدی از رحمت تشریعیه است ، و مراد از نهی ، نهی از ناامیدی غفران خدا و شمول رحمت او در برابر گناهان و معصیت هائی که بندگان به جای آورده اند می باشد، به قرینه جمله : ''أَسْرَفُوا عَلَی '´ أَنفُسِهِمْ''، که ظاهر است در آنکه قنوط و ناامیدی از جهت معصیت است . و با وجود آنکه در این آیه خداوند سبحانه و تعالی مغفرت خود را به جمیع گناهان بدون استثناء تعمیم داده است ، چرا این آیه أرجی آیه ، و ثمر بخش ترین نهال امید در کانون دل بندگان معصیت کار خدا نبوده باشد؟ سرش اینست که در آیه نهی از قنوط پس از آنکه خداوند وعده غفران و آمرزش جمیع گناهان را می دهد، در دنبال آن ، امر به توبه و اسلام و پیروی از عمل صالح را می کند، و بنابراین آیه دلالت می کند که بنده گناهکار اسراف کننده بر نفس خود و بر جان خود سزاوار نیست از رحمت خدا نا امید باشد، تا وقتی که توبه و اسلام و عمل صالح در اختیار و در دسترس اوست . پس این رحمتِ خداوندی ، رحمت مطلقه نیست ؛ رحمت مقیده است ، که خداوند بندگان خود را امر فرموده است که بدان تمسک جویند و با توبه و اسلام و اتباع از عمل صالح موجبات غفران خود را پایه سازی کنند.

و اما در آیه اعطاء پروردگار به حدی که رضا حاصل شود، این رضا، رحمت مطلقه و رحمت عامه است که خداوند به پیغمبرش که رحمةٌ للعالَمین است بطور مطلق و بدون قید و شرط عنایت فرموده است ؛ و این وعده ایست که نفس رسول الله بدان شاد و مسرور شد و موجب گوارائی و طیب خاطر آن حضرت گشت . و شرح این داستان آن است که این آیه در مقام امتنان است ، و وعده ای را به رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم داده است که به هیچ یک از مخلوقات نظیر و شبیه آن را نداده است ؛ و می بینیم که در اینجا هم اعطاء خداوند مطلق است و هم رضای رسول الله مطلق است .

اما از نظر اعطاء: خداوند شبیه آن را به بعضی از بندگان خود در بهشت عنایت فرموده است : آنجا که گوید: «لَهُم مَا یَشَآءُونَ عِندَ رَبـِهِمْ؛ برای بهشتیان در نزد پروردگارشان هر چیزی است که بخواهند و اراده شان به آن تعلق گیرد» (شوری/22) و نیز گوید: «لَهُم مَا یَشَآءُونَ فِیهَا وَ لَدَیْنَا مَزِیدٌ؛ برای بهشتیان در بهشت هر چیزی است که بخواهند و در نزد ما علاوه بر آن زیاد بهائی است» (ق/35) و این آیه می فهماند که در آنجا برای بهشتیان ، چیزهائی خداوند آفریده است که مافوق مشیت و خواسته آنهاست . چون خواسته انسان و مشیت او به چیزی تعلق می گیرد که به دل او خطور کند، از سعادت و امور خیریه . و علیهذا از این آیه استفاده می شود که در آنجا چیزهائی است که بر قلب هیچ آدمی خطور نمی کند، و بالاتر از حیطه اندیشه و فکر انسان است ؛ («فَلاَ تَعْلَمُ نَفْسٌ مَآ أُخْفِیَ لَهُم مِن قُرةِ أَعْیُنٍ؛ پس هیچ کس نمی داند چه چیزی از روشنی چشم به پاداش آنچه انجام می دادند برایشان نهفته شده است» سجده/17). و اگر بنا باشد که خداوند به مؤمنینی که عمل صالح انجام داده اند، چنین چیزهائی که مافوق اندازه و تقدیر است عنایت کند، پس آنچه به رسول خود آن هم در مقام امتنان عنایت می کند، از این ها بزرگتر و عظیم تر و واسع تر خواهد بود؛ این شأن عطایِ حضرت حق است جل و عز.

نیاکان ما در جهان اسلام توانستند علوم و دانش بشری را به پانصد شاخه برسانند انان در هر شهری ابتداع به ساختن مسجد سپس ساختن اموزشگاه  اقدام می کردند یکی از نویسندگان اروپایی می نویسد

فرهنگی در دنیای اسلام پدید امده بود که حتی پاینترین و معمولیترین افراد تشنه خواندن بودند و گاهی کارگران به غذایی کم و جامعه ای کهنه قناعت می کردند برای این که بتواند تا اخرین پول خود را کتاب بخرند در پاسخ به این شوق و علاقه بود که تلاش می کردند در کنار هر مسجد مدرسه ای نیز بنا کنند مدرسه هایی که در انها نتنها قران کریم به احادیث رسول خدا و پیشوایان دین سلوات الله علیهم بلکه هر علمی که برای مردم مفید بود اموزش داده می شود در این روزگار دانش جویان اروپایی برای تحصیل به دانشگاهای اسلامی می شتافتند و پادشاهان انان برای معالجه به بیمارستانهای مسلمانان مراجعه می کردند با این که در ان زومان صنعت چاپ اختراع نشده بود در کشورهای اسلامی به حد کافی کتاب و کتابخانه وجود داشت دانشکاه بیت الحکمه در بغداد 4000000 جلد کتابخانه طرابلس در شام با 3000000 جلد کتابخانه ی سلطنتی قاهره با 1000000 جلد رصد خانه ی مراغه با 400000 دارالحکمه ی قرطبه در اندلس (کردبای فعلی در اسپانیا)

با 400000 جلد دار الکتب ری با 300000 و کتابخانه ی سید مرتضی با 80000 جلد از جمله ی کتابخانهایی هستند که تعداد کتابهای انها ثبت شده است علاوه بر مدرسه های کوچک و بزرگ در شهرهای مختلف دنیای اسلام دانشگاهایی مانند دانشگاه قاهره بغداد قسطنطنیه قرطبه اسکندریه و جندی شاپور با بهترین امکانات تحقیق و مطالعه پذیرای دانشجویان از نقاط مختلف دنیا بود در این دانشگاها رشته های مختلف علمی تدریس می شد و امکاناتی از قبیل لباس . مسکن.کتاب.بهداشت.حتی کاغذ و قلم مجانی در اختیار دانشجویان قرار می گرفت دانشگاه مستنصریه ساختمانی بسیار باشکوه داشت ودارای چهار مدرسه بود علاوه بر حقوق ماهیانه استادان به هر شاگرد ماهیانه یک دینار طلا داده می شد

ادامه مطلب

فلسفه غسل دادن مردگان و غسل مس میت

 سوال از فلسفه احکام، یکی از سوالات اساسی است. سلسله مباحث _ فلسفه احكام _ به دنبال پاسخ برخی از این سوالات است.

• فلسفه غسل دادن مردگان و فلسفه غسل مس میت چیست؟

فلسفه غسل دادن مردگان و غسل كردن كسی كه مرده‏ای را لمس كرده چیست؟ چرا هرگاه كسی بمیرد، در شرع مقدس اسلام لازم است او را به طرز خاصی شست و شو دهند و اگر پیش از غسل دادن، كسی دست به بدن او بزند واجب است او نیز غسل نماید؟

فلسفه قسمتی از احكام فرعی اسلام برای ما روشن نیست؛ ولی با گذشت زمان و تكامل عقل بشر و پیشرفت علوم، فلسفه قسمت‌های مهمی روشن شده و درآینده نیز ممكن است اسرار قسمت‌های دیگر واضح و روشن گردد.

درباره مطلب مورد سؤال می‏توان گفت:

یكی از اسرار لزوم «غسل مس میت» این است كه تمام اقوام و ملل همان طور كه احترام زنده را لازم می‏دانند، برای مردگان نیز احترام خاصی قایل می‏شوند.

گرچه اسلام بسیاری از تشریفات ملل و اقوام گذشته را درباره مردگان كه جنبه خرافی داشته حذف كرده، ولی احترام ساده و بی‌آلایش را به صورت «غسل و كفن و دفن» برای مردگان لازم می‏داند؛ روی این حساب، موضوع غسل میت و سایر تشریفات مردگان، یك نوع احترام بی‌آلایش نسبت به مردگان است.

به عبارت دیگر: اسلام برای انسان ارزش فوق‌العاده‏ای قایل است و ارزش او را با وسایل و بیانات گوناگون بالا برده، حتی این موضوع شامل حال پس از مرگ هم می‏شود و از نظر قوانین اسلام هیچ كس مجاز نیست به مرده مسلمانی اهانت كند، حتی نمی‏تواند به قبر او نیز اهانت نماید.

موضوع غسل و كفن و دفن مردگان نیز یك نوع احترام به مقام انسان است؛ احترامی كه جنبه خرافی ندارد.

علاوه بر این، چون از نظر اسلام مرگ پایان زندگی نیست، بلكه دروازه‏ای نسبت به جهان و زندگی دیگر و نزول در جوار رحمت الهی است، از این جهت دستور می‏دهد كه بایستی مردگان را نظیف و پاكیزه كنند و با لباسی ساده و پاك به خاك سپارند تا این عمل رمز بقای حیات حقیقی و امتداد زندگی باشد «این است فلسفه غسل میت».

 

• غسل مس میت

پیش از آن كه به اصل پاسخ بپردازیم، لازم است چند نكته را تذكر دهیم:

1- بازماندگان مرده در اثر از دست دادن فرد عزیزی از افراد خانواده خود احساسات و عواطف و برافروخته‏ای خواهند داشت و لذا نمی‏توانند یكباره رابطه خود را با او قطع شده ببینند. آنها در اثر انس و علاقه‏ای كه نسبت به او داشته‏اند، حتی بعد از مرگ می‏خواهند او را ببوسند و در آغوش پر مهرشان بگیرند.

2- این نكته نیز كاملا روشن است كه معمولا بدن افراد مرده در اثر بیماری و بر اثر مسمومیت‌های مختلف و از دست دادن قدرت دفاعی، آلوده به انواع میكروب‌هاست و نزدیك شدن به او خطرهای فراوانی از نظر بهداشتی به دنبال دارد.

3- اسلام هیچ گاه با عواطف و احساسات انسان از در ستیزه و مبارزه در نیامده، انگیزه‏های طبیعی افراد را نادیده نگرفته، بلكه عواطف و احساسات را در مسیر خاصی هدایت و راهنمایی نموده است.

با توجه به نكات فوق می‏توان نتیجه گرفت:

اسلام برای آن كه همه افراد - مخصوصا بازماندگان مرده - را از آلودگی به انواع میكروب‌ها و ابتلا به امراض گوناگون كه از پیكر بی‌جان ممكن است به آنها سرایت كند، باز دارد و در عین حال با تحریم تماس با مرده، با عواطف و احساسات برافروخته آنها مبارزه نكرده باشد، مشكل قانونی برای آنها به وجود آورده است؛ یعنی دستور داده هر كسی به بدن مرده دست بزند و یا به هر نحوی بدنش با میت تماس پیدا كند، باید تمام بدنش را شست و شو داده و غسل نماید. شكی نیست كه این مشكل قانونی در عین آن كه تا حدود زیادی تماس زندگان را با مردگان محدود می‏كند و آنها را از ابتلا به انواع امراض احتمالی باز می‏دارد، عواطف و احساسات آنها را نیز نادیده نگرفته است؛ و هرگاه این مشكل قانونی، مؤثر در برقراری تماس، با مرده نگردید، «غسل مس میت» خود بهترین و ساده‏ترین طرز شست‌وشو و دفع میكروب‌های احتمالی خواهد بود.

ممكن است بعضی اشكال كنند كه اگر غسل مس میت ایجاد مشكل قانونی و برای جلوگیری از آلودگی و ابتلا به امراض است، پس چرا بعد از غسل دادن مرده، دست زدن و تماس پیدا كردن با بدن او موجب غسل نمی‏شود؟

پاسخ آن روشن است، زیرا غسل دادن مرده با آب مخلوط با سدر و آب مخلوط با كافور و با آب خالص، خود عامل مؤثری برای ضدعفونی و تمیز كردن مرده است و لااقل برای مدتی آن خطراتی كه پیش از غسل وجود داشته، موجود نخواهد بود. بدیهی است در این صورت پس از انجام گرفتن مراسم فوق، میت را در مدت كوتاهی به خاك می‏سپارند و احتمال بروز میكروب‌های جدید و سرایت آن به انسان منتفی خواهد بود.

آنچه درباره غسل مردگان و غسل مس میت گفته شد، گوشه‏ای از فلسفه این احكام است؛ ممكن است نكات دیگری وجود داشته باشد كه هنوز از نظر ما مخفی و پنهان است.

انسانی خوش اخلاق ولی نقاد

---

: نام 
: ايميل
اضافه    حذف

1 2 3 4 5

مهدی (22)